FATMA ZEHRA AKYİĞİT

Ölmek miydi tek engeli yaşamanın
Katilim bir melek miydi
Gök nefesimi boğarken

Uçmak mıydı
Serilmek göğsüne durgun zamanın
Durulmak mıydı büyümek
Fırtına mezarıma toz üflerken

Gitmek miydi kaçmak
Adımlarım çukurlara hapisken
Dünya bu denli pis,
İçimin her yeri kara is’ken

Özgürlük müydü
İyiliği kibre yormak
Kötülüğü nefrete
Seçmemek ahmaklık mıydı birini
Sadece durmak
Ve seyretmek ölü bedenimi üşürken

Uyku akarken altından
Gözlerimi ağlarken yakalamak
Nankörlük müydü gülümseten rüyalara

İstemsizce kapanırken donuk bakışlarım
Körlüğüm karanlığında mezarlığın

Cenazem doğarken
Güneş miydi ruhumu uyandıran
Umutlarım
İdamlık gibi toprakta yatarken