Ayna güzel mi gösterir, çirkin mi? Şişman mı gösterir, zayıf mı? İnsanın aynaya baktığında gördüğü nedir? Ne söyler bize ayna? Hakikat perdesinden bizlere neler fısıldar? Hiç düşündük mü insan insana aynadır diye? Birinde görmüş olduğumuz herhangi bir özellik bizde olmuş olduğu için onu tanır ve biliriz. İnsan bilmediği bir şeyi anlatabilir mi hiç? Bizim de özelliğimiz ki görebilmişiz. İyi bir özellikle mi karşılaştık o iyi özellik bizde de vardır. Kötü özellik de aynı şekilde. Oysa ne çabuk da çirkin bakarız karşımızda kötü davranışlar sergileyenlere, o özelliğin bizde olduğunun farkında olmadan hem de. Öyle ya, ayna yalan söylemezdi ne var ise onu gösterirdi. Yanlışın var burada, “Bak sana gösteriyorum, gör.” demenin sessiz bir hâliydi sanki. Hele ki bu ayna güzel dostlardan biri ise, o gördüğümüz çirkinlik için içten bir sürü aminlerimiz artmıyor muydu? Onda gördüğüm hataları ve bende de aynısı bulunan hatayı ikramınla düzeltiver Rabb’im demek, o kadar güzel bir his ki… Ve o dost güzel ise onun güzelliğinden etkilenip kendine çeki düzen vermenin o eşsiz güzelliği… Nazik biri ile tevafuk ettiğimizde kendimizdeki kabalığı fark ettikten sonra nazik olmak için niyet alıp, dualar edip, gayret ettiğimizde o paslaşmaya yüz tutmuş ayna bir anda parlamaya başlamaz mıydı? Gülümsemez miydi bize en içten hâli ile? Gülümser tabii. O hâlde; yeniden, tekrar tekrar aynamızı güzelleştirme zamanı gelmedi mi? Bugün güzelliklerin tohum olup yeşermesi için güzel bir başlangıç yapmanın tam vakti çünkü değişim “kendimle” başlayıp dalga dalga “insanlığı” büyüten güzel bir tohum değil de nedir?!