Üzgündüm…

“Ben üzgündüm. Ama onlara ‘Yorgunum’ dedim.” Küçük Prens. Ne kadar da doğru bir şeye dikkat çekilmiş Küçük Prens kitabında. Üzüldüğümüz ne çok şey var bizim. Bazısı geçecek olan bazısı belki de hiç geçmeyecek… Durgunum şu aralar, sebebini belki biliyorum belki de bilmiyorum. Hani olur ya, ne yaparsak yapalım dolmaz bazı boşluklar. Kalbimizi sızlatır. Burnumun direği sızladı deyimi hak getire kalp sızısının yanında… Ne yapmalı, ne etmeli de tabip olmalı o sızıya? Yaşıyor muyuz yoksa yaş mı alıyoruz? Yaşıyor muyuz yoksa yaşarıyor muyuz? Acep hangi vuslat merhemdir bu sızıya? Bu fani dünyada acep ben ne arıyorum? Aradığımı bilirken göçecek olana, solacak olana neden gönül bağlıyorum! Kendinin yara bandı olmayı öğretirler işte adama… Öğreniyor muyuz, orası da ayrı muamma… Varmak değildi ya zaten mesele, yolda olmaktı. Yoldan çıkmamaktı. Ah!…ah!… Üzüntülerin büyüğü de bu değil miydi zaten?! Kim bilebilir ki? Kim garanti edebilir? Üzüntümüz bitmez bizim. Sus gönlüm, sus… Hedefi doğru tut, doğru tut ki saçıp savrulup yanlış yönlere gitmesin.

Ethnic Band | Ferman Akgül | Ben Bu Aşkın Çilesini dinlerken yazdırıldı.

00.46

1443, Rebi-ül Evvel 27 / 02.11.2021

Salı gecesi