Bazen bastığın yer yemyeşil umut olur, rüzgâr gibi geçer gidersin varılacak menzile. Bazen de kıpkırmızı bir yumruk olur zaman bağrına vurulan. Çığlarca ağırlık çöker adımlarına. Ne ayaklarında mecal kalır soğuktan ne de beklenen gelir uzaklardan… Ah der nefesin, buğulanır havayla gözlerin, hafiften gülümsersin, ısınır cümle mekân.

Ve alışır insan zamanla; yeşil ışıkta durmaya, kırmızı ışıkta geçmeye fakat yaşamak gerekir illâ. Hayat yolunda yürümek gerekir ecel durağına değin. Gülümsemek gerekir ışıklara, amenna demek imtihanına, yeşilse de kırmızıysa da…

Fatma Zehra Akyiğit (FeZA)