FATMA ZEHRA AKYİĞİT

Bazı güzel detaylar, bir şeyleri bildiğimizi zannettiğimiz cahillik zamanlarımıza denk gelir ve kaybederiz onları. Bazı kapıları kendi ellerimizle kapatmışızdır da farkına varamamışızdır. İşin işten geçmesine yetecek kadar uzun bir zaman, öyle bilgece geçer ki önümüzden, bizim aklımız başımıza gelir. Bir burukluk oluşur içimizde zamanı geri döndürmenin mümkün olmadığı gerçeğiyle. Çünkü “Şimdi olsa öyle mi yapardım” der hayıflanırız. Fakat artık öyle yapmayacak idrak seviyesine geliş yollarında çürüttüğümüz dirseğimizin nasırlarına da haksızlık edemez, affederiz kendimizi. “Bir daha yapmazsın sen de, yapsan da hiç olmazsa artık yaptığının hata olduğunu anlayabilir ve aklını başında/kalbinde bulabildiğin için, pişman olabilir ve bir daha öyle yapmamaya özen gösterebilirsin” kabilinden sözlerle teselli ederiz, içimizde bir yerlerde hâlâ “Bu hayatta nasıl yaşanır” sorusuyla büyümeye devam eden küçük çocuğu. Bazen de içimizdeki, kaç defa ölmüş tekrar hortlamış mutsuz ve huysuz ihtiyarın “Yeter gayrı bu dünyadan nasıl göçülür” sorusuyla kedere boğar, bir türlü affedemeyiz kendimizi.

Kendimizi affedişlerimiz kadar merhametimiz artar diğer canlılara karşı. Kendimizi affedemeyişlerimiz kadar yaşamak suç olur boynumuza; başımız eğilir, belimiz bükülür, kırışır alnımız…

İşin kötüsü, kolay kolay kimse affetmez zihninde yapılan hatayı ve çoğu kişi onu etiketleştirir hatayı yapan kişiye. O kişi, bir daha asla eski yerine kavuşamaz o zihinde. Gönül penceresini açmıyorum bile. İyi niyetinin samimiyetiyle bilinmek ister ya insan; gerek hatalarıyla gerek yanlış anlaşılmalarla bir şekilde, aslında öyle olmadığı biri gibi hatırlanmak yüreğine hüzün verir insanın.

Ne zaman bunları düşünsem aklıma hep Rabbimiz gelir. Onun bizi HER ŞEYE RAĞMEN asla terk etmeyişi, bize darılmayışı, yüce kitabımız Kuran’ın her yerinde öylesine latifçe şefkatle “tövbe edenler müstesna” deyişi… Son nefese kadar hem de. Bu yüzden yegâne DOSTumuz, YÂRimiz oluşu…

Söylesenize hangimiz ahlâklanabildik Kur’anın affedişiyle?