Ben de içime dökülen yaprakları toplayıp, tek tek dikme telâşındayım. Hepsini ne ümitlerle büyüttüm, yeşerttim kim bilebilir ki? Hangi fırtınadan hangi sel baskınından sakındığımı, avuçlarımla su taşıyıp bu hâle getirdiğimi…

Sonra da utanıyorum işte, titreyen ellerimden, yorulmuş bedenimden, dökülen saçlarımdan, ağaran sakallarımdan.

Neyine diyorum, neyine senin içinde çocuk büyütmek, sen kim, çocuk aklınla!..