..23:23..
Ah ki ben,
Sonsuz gökyüzünde uzanan mavilik, önlüğüme ilikli beyaz,
Kara tahtanın cızırdayan sesi,
Toz toprak üst baş,
Zil yaklaştıkça çarpan kalbim, üslubuna uygun sessizliğe sarılı hevesler,
Dört yanı duvarlarla örülü odada, pencerelere umut asan çocukluk.
Ağaç dallarından dökülen toprakları toplarken ayakkabılarımın tabanına, yüzümden güneş parçacıkları dağıtırdım, ağırlık dengeler gibi,
Cebimde bilyelerin göz alıcı renkleriyle yarıştırırken gökkuşağını,
bulutların güzelliğine yenilirdi cebimin çamurlu astarı.
Erik ağacına tutunan avuçlarımla tutardım beslenme çantamı,
Günleri sayardım içimden
Ve her sabah.
Cumartesi’ye düşerdi gözlerim, Pazar’dan ziyade.
Zira kendisi ve ertesi tatil olan gündü Cumartesi.
İşte sen,
o bilyelerin birbirlerine sarılırken cebimde oluşturduğu müziğin,
gökyüzüne yansıyan renklerine daldığım
CUMARTESİSİN..