..02:32..
Kırılıyor kanatları zamanın, belki de artık yere inme vaktidir.
Sefil kıyafetlerine yamalanmış geçmişi batarken göze,
gönle oturuyor hüzün tohumları.
Sustukça sulanıyor toprağı, konuştukça dallanıyor,
savruldukça rüzgarda yapraklar, bahar son çırpınışlarını salıyor.
Tamam, vakit kör topal göğü döverken yelkovanıyla, akrep kuyruk sallıyor geleceğin geçmişine.
Ve dil dudaklardan kurtulamıyor,
gök devriliyor akreple yelkovanın üzerine.
Zaman eğiliyor önünde acının,
acı burnunu dikiyor sonsuzluğa..