NUH PORTAKAL

Düşündük ki
Verdikçe bir parçamızı
Dinecek yüreğimizdeki ince sızı

Büyük olmalıydı sevgimizden
Yetmemeliydi elimizden gelen
Daha fazla
Daha çok
Daha büyük parçalar

Geçmişimizi verdik önce
Hafiflemeli
Yükselmeliydik göğe

Şimdiyi uzattık sonra
An’a dair ne varsa
Parça parça

Üzerindeydik artık bulutların
Kölesi değildik anıların
Kelepçesi kırılmıştı An’ın

Sevgi değildi, yanıldık
Verdik ama hiç almadık
Elimizde kalan
Umut,
Bir yürek, kanayan.

Bir parçamızı
Yarımızı
Yarınımızı
Verdik.

Çoğalırız
Artarız
Sığmayız
Hepsi
Acı bir aldanış.

Biçare çakıldık dibe
Yetim bir sevgiyi
Taşıyamadık
Yarınsız bir yürekle.