NUH PORTAKAL

Unutulmuş bir oyuncak gibiyim
Çatı katında
Karanlık ve geçmişin tozu içinde
Oynanmadan yıpranmış peluş bebek
Yalnızlığın törpüsüyle hırpalanmış

İki karton kutu yoldaşım
Biri yırtık diğeri ezilmiş
Misket dolu içleri
Kaldırımlarda yuvarlanmayan misketler

Örümcek ağlarına takılıyor anılar
Kaçmasın diye ince ince örülmüş ağlar
Aşağılarda bir çocuk her gece içli içli ağlar
Anısız misketsiz büyüyen çocuk
Yokluk… varlık… yokluk…
Kim bilir
Kimindir
Senin, benim, belki elindir.