FATİME EVRENSEL (Bişnev Dergi 2. Sayı Sonbahar 2021)

Uzun, uzun bir yol… Sonbaharın yaprakları yolu kapatmış sanki. Masum ve sessizce yürüyorum. Gökyüzünün üzerinde birleşen ağaçların altında yürüyorum. Acı ve yalnızlıkla yürüyorum. Solumda bir ev ama nasıl ev; kimsesiz, yapayalnız acılarla bırakılmış bir ev. Ben yürüdükçe kayboluyorlardı ağaçtaki yaprakların yeşillikleri. Dünyadan uzaklaşmak istercesine kayboluyorlardı. O kayboluşun arasında bir ben bir de ağaç yapraklarının arasında kendini belli eden bir güneş ama soğuk bir güneş. Yürüyordum ağaç yapraklarının çizdiği yoldan, terk edilmişçesine ilerliyordum, dökülen yapraklarla beraber sonbaharın çilekeş yalnızlığında hapsoluyordum.