FATMA ZEHRA AKYİĞİT

İnsan…

İnsan olmak yolundaydı işte, 

gelip geçen insanlar, zamanlar, mekânlar

eşlik ediyordu onun kendi başınalığına; bitkiler, hayvanlar, cümle eşya… 

Değişiyordu her şey, 

insan mütemadiyen dönüşüyordu 

yüreğinde taşıdığı niyete doğru. 

Insan…

Özlüyordu nihayetini bir şeylerin

hiç bitmesin isterken muhabbetleri

kimselerin.

Kırılıp giden elmasları seyrediyordu uzaklaşırlarken, 

içten içe yanarak sarmayı 

göze alıyordu yaraları 

lâkin güç yetiremiyordu 

zira ateş yakıyor, o, 

bir ihtiyarın saçı sakalı gibi grileşiyordu.