ZEYNEP İŞÇİ

Düşlerime girdiğin günlerden yine sen! Kimsenin olmadığı veyahut kimsenin seni bulamayacağı, hep başkalarının aklına gelmeyeceği yerlere sığınman… Mesela; Masanın üstünde duran çay bardağının gölgesinde sen. Bir kuyunun suyunda, yağan yağmurda, ama en çok da güneşte. Uzaklara götüren şarkıların ritminden nefesinle bana dokunuşların… Mesela; Yürürken kaldırım taşlarında, bulutlarda, soğuk havalarda, en çokta kararmış bulutlarda sen. Bu kadar düşüncesiz olma! Izinsizce rüyalarıma girmek de neyin nesi!? Düşlerde seni görünce gerçekten görmüş kadar olmak, karşımda olmaktan da yoksun… “Kimsenin olmadığı ama senin olduğun her yer senin” ama rüyalarıma alışma, ama alışmaktan çok zor geliyor seni görüşlerim, ama seni hissedişlerim ama seni susturuşlarım… Dedim ya, sen kimsenin olduğu yerde hiç bir zaman durmayan, hep kimsenin olmadığından noksansın.

Hep farklı yerlerde gördüm seni, uçsuz bucaksız yerler gibi… Sen yokken oturduğum sandalyelere, dinlediğim şarkıları, yürüdüğüm yolları yürüyemez oldum… Bunlara rağmen giriyorsun rüyama! Olâ ki gene uğrarsan düşlerime, şefkati de çağır, o da gelsin, özledim. Ama yalan şefkatinden olmasın olur mu? Gelirken düşüncelerini getirme, çünkü her getirişinde, tıpkı beni en son bıraktığın gibi bitiyor rüyalarım. Acıyı tekrar tekrar yaşıyorum en derinliklerimle. Ya da sen hiç gelme!.. Seni düşlerde görünce, dışarı çıkıp gözlerimin seni aramasından çok daraldı ruhum. Ben artık gördüğüm rüyalarıma inanmak istemiyorum, gözümü açtığımda düşlerime düşüşlerinle dejavu yaşamak istemiyorum. Sen kimseye olmadığı bir şey oldun benim için, umudumun boynu bükük, acılarımın şiiri oldun… Rüyalarıma kâbuslarının girişleri yüzünden, düşlerime olan inancımı yok ettin. Sen benim en yok oluşum, en çok bitişim ama belki de en çok başlayanım oldun… Bir gün olur da ölüm haberimi alırsan, mutsuzluğuma, kalp kırıklarıma, iyi bak. Senin yaptığın gibi rüyalarına çökmem belki lâkin, hatırlattığın her şeyi bir bir hatırlatıyor olacağım. Ama sen, benden ve düşlerimden (Rüyalarımdan) uzakta kal!