FATMA ZEHRA AKYİĞİT

Buzlu camlar ardında kalırım;

Öylesine açık seçik hissedilen fakat görünmeyen…

Öylesine görünmeye can atan bir saklanışla sırlaşan-

Aynamsı bir çift bakış olurum.

Gizlerde bulurum kendimi;

Ne ışıkta ne karanlıkta arasınlar beni,

Gölgelerde dinlenirim, yorgunum zira.

Puslu ufuklarda takılır kalırım;

Öylesine yağacakmış gibi rahmet,

Çöküverecekmiş gibi tepeme boğucu bir sis bulutu,

Bağlanıverecekmiş gibi göğün ince beline renkli kuşaklar,

Geliverecekmiş gibi ölüm meleği…

Öylesine kapalıdır ve açıktır ki gözlerim;

Birer silüet gibi süzülür gider önümden insan tekleri,

Göğün eteklerinden kuş bebekleri,

Toprağın göğsünden emen Âdem evlatları,

Yolu kaldırımlara düşmüş sokak hayvanları…

Öylesine arafım ki…

Buzlu camlar ardında kalırım;

Öylesine üşüyen ve terleyen mevsimlere bile yabancı…