RABİA K. (Bişnev Dergi Yaz 2021)

En ufak bir hüznünde, kayalar kopuyor gönlümde.

Bir el uzatmaya, merhem sürmeye çalışırken engel koyuyordu aşılmaz setlerle.

Ne zaman yardım etmek istesem,

Bir yanım da engel oluyordu anlamsız sözlerle.

Tam kelimeler dökülüp, kanatan setler aşılmak istenince 

Biri çekiyor sanki, kurtarmak mı yoksa can mı yakmak niyeti bilinmez içten gelen hiçlerle.

Harp meydanına dönmüş göz bebeklerinde, 

Bir işaret bekliyor beklenmemesi gereken boş ümitlerle.

Bir adıma karşı bin geri adım yitikleriyle,

İlerlemek mi, geri mi dönmek? Kararsız hüzün nöbetleriyle.

Olduğu yerde kalmak mı? Dehşet saçan, sivri ve can yakan hesapsız temellerle.

O gün gelecek mi? Yoksa o günden önce ecel mi alıp götürecek içimdekileri sessizce?

Beklemeli miyim ki bütün engelleri görmezden gelerek gelip geçen senelerle?

Bütün bu bekleyişlerin ardında kan revana boyanmış, bitap düşmüş bu bedenle, 

Gidiyorum işte..

Gidiyorum işte! Sonlu sanılan ama sonsuzlukla boyanan sessiz çığlıklarla.

Gönlümdeki kabir gerçek kabre döndü, gel de gör bari bu sefer içten haykırışlarla.

Geldin mi ben görmedim ama emanetim orada,

Gömülü, üstünde açan, her renkte anlam yüklü çiçeklerle bürünmüş kabristanda…