SAYE / YAKUP YALÇIN

Nedendir bilinmez;
Vedâlar yağmura denk gelir
Bulutlardan pâre pâre ateş yağar
Avuçlarında kayarken yürek buz keser
Yağmur altında;
O yürüdü…
Gökyüzü ağladı.
Bi’ gözüme yalnızlık damladı.
Dünyalarca yükü, kalbime bağladı.
Yeri üzdü, gök ağladı
Toprağa kapanmış ağladım.
Nebât, çiçekler mi açmadı?
Yollar dizlerinde büzüldü
Bu vedaya arş dahi dayanamadı
Ağladı.