MERAL YILDIZ

Dörtnala koşan, nallarından kıvılcımlar saçan bir yarış atının tek hedefi sırtına aldığı kırbacın acısıyla durmadan, yorulmadan, başka hiçbir şeye dönüp bakmadan, hedefine kilitli bir şekilde koşmak, koşmak… Koşarken etrafında olup bitenlerden bi haber kıran kırana bir yarış, belki hedefine zamanında bir varış belki de fani bir hedef uğruna yıllarca koşup durulan bir aldanış! Bu koşuşturma size bir şey hatırlatıyor mu? Tıpkı insanın bitmek bilmeyen arzuları uğruna aceleyle gelişigüzel, çoğu şeyin farkına varmadan yaşadığı hayatı gibi. İnsan niçin yaratıldı? Ama ne için çalıştı, koştu, yoruldu neleri ihmal etti. Etrafında olup bitenlerin farkına bile varmadan neler kayıp gitti elleri arasından. Geçmez zannettiği gençliği, güzelliği, gücü, kuvveti belki yanındayken değerini anlayamadığı sevdikleri. Taviz verdiğimiz şeyler belki kulluğumuzdan belki insanlığımızdan, sahi insanlık derken; çoğu değerlere garip kaldık, sanal alemlerde gezip dolaşırken sahte hayatlar, gösterişler, gerçek olmayan mutluluklar arasında sıkışıp kaldık. Durun! Etrafınıza bir bakın ve görün sizin için kusursuz yaratılmış alemin güzelliklerini. Bir kuşun sizin için bestelenmiş cıvıltısını, bir gülün katmer katmer kıpkırmızı yapraklarını, toprağa hayat veren yağmurun yağışını ve hissedin eserken ruhunuzu ferahlatan rüzgarı. Kaybetmeden uyanmak, farkına varmak lazım elimizdeki nimetlerin, gönlümüzdeki sevdiklerimizin. Aslında ne kadar kısa şu ömür denen şey. Başkahramanı bizim olduğumuz, kısa hikaye. Tıpkı okuduğumuz bir hikaye gibi. Yaşadıkça bir sevinç, bir hüzün yazdık ömrümüzün kıymetli sayfalarına. Her hikayenin bir sonu vardır, bizim hikayemiz bitmeden salih ameller işlemeye gayret etmeli, insan yaratılış gayesinin farkına varmalı, benlik girdabından çıkıp kulluk bilinciyle durmalı, Rabbinin huzuruna ebedi alemde kullanacağı azıklar kazanmalı.

Bir gün tüm bu güzelliklerden, hiç beklemediğiniz bir zamanda kopup ayrılacağız şu fani dünyadan. Belki yaşadıklarımızın adını bile koyamadan. Kimi zaman unuttuk kimi zaman unutulduk ama bazen aldığımız acı bir haber bizi kendimize getirdi, hatırlattı bize faniliğimizi ve acizliğimizi.

Ya Rab! Unutturma bize seni, halifem dediğin o eşsiz kimliğimizi. Eşrefi mahlukat olarak geldiğimiz şu alemden dostun olarak dönmeyi nasip et. Çünkü sen eşsiz kerem sahibisin…Amin.