AYŞENUR ÖZDEN

Önerilen şarkı: Emel-holm

Korkum olana değil; savunulmamaya, duyulmamaya… Çırpınıyorum bak! Boğuluyorum ama çırpınıyorum da. Yitip gitmek değil derdim, umudum ölmemek değil; değer olmak bir çabaya. “Elimizden geleni yaptık ama tutamadık” desinler. “Haykırdı, duyduk ama yetişemedik savruldu gitti… Yuttu dalga ince bir örtüyü çeker gibi aldı içine, kurtaramadık” desinler.

Umudum ölmemek değil, yakarışım dalgalara değil; uzatılmayan bir dala, şu soğuğun etimi sardığı gibi sarılmamaya. Düşmüş olmamdan değil ağlamam; itilmenin hıncına, görülüp de susmaya feryadım. Ölmedim ama tutmadılar da. Sardı boğazımı elleriyle, bağladı ayaklarımı dalga. Sığındım bir kayaya. Hayattayım da öldü içim, soluklandım ama dinmedim, nefret duydum insanlığa! Kaçtım sonra. Boyun eğmişliği, sessizliği ve bütün bunlara inat hâlâ kapatılan gözleri, sağır kulakları bildikçe; her sokak başı, ipi boynumda bir dar ağacı oldu bana. Nefretim de söndü zamanla, küsecek kadar hissetmez oldum.

Ve nihayet
Sinmiş olmanın verdiği kahırla, direnişin bile süzülmüş üzerinden. Şimdi titrek, çıtkırıldım sesin… Ama tasalanma, bu sessizliğin sebebi sen değilsin.