YUSUF AKYÜZ

İradem isyandan sabıka giymiş,
Aklımda kıymığı keşkilerimin,
Sûret aynasında halim haz olur!
Bana da ver;
Nasıl ki çıkardın aydınlığa Yûnus’unu,
Nasıl ki sardın yaralarını Eyyûb’un,
Bana da ver ey; ağarsın şafağı umûdun,
Sen “Ol” dersen yalçın dağlar toz olur.

Tutuşur kalbimde bastığı yerler,
Gözleri başımı döndüren meydir,
Her nazarı hâtıramda iz olur.
Bana da ver;
Nasıl ki öğrettin sınanmayı Âdem’e,
Nasıl ki sildin şefkatle utancını,
Bana da ver ey; çekilir kıl sancımı,
İfşa etme! âlem duyar söz olur.

Bahtımda gurbeti, gönlümde hasret,
Çırpınıyor dudağımda heceler,
Her nefesim dil olur, niyaz olur.
Bana da ver;
Nasıl ki yazdın Belkıs’ı Süleyman’a
Nasıl ki kaldırdın mesafeleri
Bana da ver ey; arala perdeleri,
Esirgersen, yüreğim infaz olur.

Kuyularım ak yüzümün leylidir,
Duygular seferden dönmeyen kervan,
Zindanlar durağım olsa az olur.
Bana da ver;
Nasıl ki bende kıldın efendiyi köleye,
Nasıl ki tavaf etti kuyuyu kervan,
Bana da ver ey; olmasın bahtım hüsran,
Kefenime değen toprak köz olur.