SENANUR DENİZ

Sarmaşıklar uzar, kenetler nabzımı özünde

Bir ışık parlar en zifiri karanlığında samanyolunun

Yaşarım yine hicrânı çıkarım yokuşları

Patika patika, çiçek kokusuyla okşanır yüzüm

Bilirim, bir matem var engin denizin sessizliğinde

Yer küskün, gök küskün, kubbe küskün, mâbed küskün,

Kim var bana barışık tebessümü çok olmayan yüzüme

Kilitlenmiş kapılar, yollar kıvrılmış çakıl taşlarıyla dolu

Dalarım sessiz, ölüm kokan leş sokaklara

Yürürüm ben ve ben olan kimsesizliğimle

İnsanlıktan tiksinmiş sokaklar dostum, beşer korkum olmuş

Beni günahlarımla yüzüstü bırakan şu hain dünyada