RABİA K.

Sonlandır bu vuslat duraklarını. 

Çevir sabrımı şükre.

En ufak bir ümit yeter, umutsuz çölüme.

Kopart artık kanatmayan o dikenleri,

Yerine doldur gül ve sümbülleri.

Yeşert seninle; ölüme el uzatmış,

Susuz kalmış sensiz sessizliklerimi.

Bütün dünyaya haykırayım gerçek sevgiyi.

Herkes alay etsin,

Bir sen gör ve bil içimdeki birikmişleri,

Bana uzat zehir de olsa merhemini.

Sar yaralarımı, unuttur,

Ve yeniden öğret her şeyi.

Bileyim ki sensiz geçen günlerimi;

Başka bir şey seversem eğer,

Sonlandırayım yüreğimin nefesini.

Gönlüme in de,

Kar tanesi gibi üşütecek olsan da,

Kışım sen ol, senden gelsin, 

Bileyim yeter ki sen olduğunu, orada durduğunu.

Bütün kalemler seni yazsın,

Dolsun bütün sayfalarım seninle.

Dualarla sardığım yaralarım,

Yine dualarımızla ulaşsın gök kubbeye.

Seninle yürüyelim sonsuz sevgiye,

Ol cennetim, ulaştır gerçek cennete.