AYŞENUR ÖZDEN

Önerilen şarkı: Evgeny Grinko- Field

Kaybolmak değil bu yaşadığım. Bütün belirsizlikler benimleyken, sessizce yürüdüğüm yoldan eminim ve fakat mırıldandığım şarkıyı dinlemek insanlara iyi gelmiyor, biliyorum… Söylemek ve tabi duyulmak istiyorum lakin anlaşılmamaktan müteessir, inciniyorum. Uğradığım her kapı bir kahır türküsü. Korkuyorum. İnsanı en çok ne korkutur? Kendinden çok çevresindekileri düşünen biri için korku; el çırpışlarının sevdiklerini saran kara sisi dağıtmaya yetmemesidir herhalde, bunu biliyorum. Kendinden başkasına denk gelmeyi, onu görmeyi ve duymayı becerememiş biri için korku nedir? Kendini kaybetmek, olabilir mi? Korku… Bugünlerde bu kelimeyi ne çok duyuyorum. Onu geçkin ilaç kullanan bir yaşlının korkuyu sanki yemek yemeği unutmuşum gibi bir his diye tarif etmesine rastlıyorum bu kez, aldığım nefes içime batıyor. Dünya sancısı bu yaşında da yakasını bırakmamış derken öğrendiğim tüm korkular bedenimi sarıyor. Babasıyla oyun arkadaşı olan bir çocuğun babasız kalması geliyor aklıma, bu çemberden çıkamıyor olmak kalbimi söküyor yerinden. Ki zaten ben, evin babasının evde olmadığı anlaşılmasın diye kapının önüne bırakılan bir çift baba ayakkabısına iliklerine kadar kırgın olan biriyken, razı gelemiyorum. Bütün temkinler ve tembihler üzerime giydirilmişken, emanet duygulara tebessüm duyuyorum. Oysa içime yer etmiş ve kabullenmiş olduğum her duygu bana teslimiyeti öğretiyorken göğe yakınlaşıyorum. Her şey bu kadar üst üste ve ağrılıyken üzerime örtülen bu huzur hali, küçük bir çocuğun üşümelere yahut ufak bir nezle hastalığına karşı annesine sığınışı gibi geliyor. Ben amansız bir şiire yerleşmiş ve sanki bütün kahırları üzerine işlenmiş biri gibiyim derken yine orada sarılıyor oluşumun izahını yapamıyorum. Ayaklarından zincirlenmiş vicdanlara rağmen teslimiyetin tesellisinde soluklanmak… Ağlıyorum. Dehşetengiz mecburiyetlere incecik yerinden sarılmak şuursuzluğuna boyun eğmişliğim, kendimi inkar etmek gibi… Yutkunuyorum. Ve yine…