SENANUR DENİZ

Kavruk bir bahar çınarı,
Uzanır hanımeli sokağına
Uzun mu uzayan kaldırımlar,
Sessizlikle yoldaşını bekler
Bir nur saçılır sonunda güneşin alnında
Yakut timsali sicimlerle,
Yürüyorum hanımeli sokağında.
Anılarıma, acılarıma eşlik edercesine
Yürüyorum büyüyorum bi haber
Yaşıyorum sayfa sayfa huzuru
Buluyorum ayet ayet içinde kendimi
Bir ruh o çınar, Nur’un nefsinden
Yürüyorum hala içimdeki ürkeklikle
Sesler var semadan kapıların ardından
Gelenler gidenler var rahmetinden azabından
Bir Nur’dun ulaşmıştım evvelinden
Şimdi hangi şükrüm yeterli olur ki pınarından
Kayboluyorum sona varmadan ışığından
Ne büyük emektin ne büyük sırdın
Kalbimin sana sığınan nazarından
Sona erer kaldırımlar hanımeli sokağında
Çıkıyorum artık o evden, ben yaşlı bir çınar
Haydan huya geçen ömür selasında
Ha’ sı gitmiş fız’ı kalmış yaşlı bir çınar.