RABİA K.

Tam buldum derken gerçek dostluğu ve sevgiyi,
Yine bir hayal kırıklığıyla geri dönüyor benliğime.
Ne kadar çok değer verdiysem, o kadar çok değersizlik vuruldu yüzüme.
Her seferinde kanat çırpan bir kuş sevinciyle bekliyorken,
Kanadı kırılıp veriliyor elime.
Uçamayan bir kuş hayal dahi edilemezken,
Yazılıyor bütün sevgisizlikler içime, yırtmak istercesine.
Kapatılıyor bütün kapılar bekleyişleri bitirircesine
Ve söylenilecek bütün kelimeler yutuluyor yürek derinliğinde.
Sevgi karşısında sevgi beklerken,
Eller boş değil, güvensizlik birikmiş damarlarındaki hücrelerde.
Artık bekleyişler yerine gerçekler acıtıyor ve dağılıyor kuytuda kalan hayal pencerelerine.
Gözyaşı da kalmamış ki yalancı bir bahar dolsun gönlüne.
Alıştım derken her şeye,
Bir güneş gibi doğuyor ama yine bırakıyor sonunu geceye.
Saf kalbi inanıyor bütün yüzüne gülen gülüşlere
Ve yine bir bıçak saplanıyor ki hissizlik dolu matemine.
Acıtmıyor hiçbir şey zira sevgiyi unutmuş ruhsuz bedeninde,
Kalmış sadece geriye, inanmak istediği meçhul sevgi bahçesindeki bensiz bir bene.