NUH PORTAKAL

Doğar güneş mutlaka her kıtaya,
Islatır yağmur Afrika’yı da.
Rüzgar eser Asya’da da,
Mavidir gökyüzü her kara parçasında.
Lazın, Çerkezin, Kürdün de kanı kırmızıdır.
Biliyorsun gözyaşları da aynıdır.

Kürtçe, Türkçe, Çince, İngilizce konuş ne fark eder,
Aşkın ırkı yoktur Arap da sever.

Siyahinin de kırmızıdır kanı
Ayrılıklarda herkesin içinde tek duygu: Acı.

Sana göre farklıyız bir olamayız,
Irklar, dinler, görüşler aslında aynı paydadayız.
Pişmanlık sadece bize has; çünkü insanız.

Kürt, Türk, Laz, Çerkez birleşir tek paydada.
Irklar teferruat,
Aşk içimde, budur hakikat.

Seni seviyorum çünkü insanım.
Unutma kırmızı, seninle aynı kanım.
Senle ben,
Aynı Güneşe bakıyor,
Aynı yağmurda ıslanıyor,
Ve aynı acıyı yaşıyoruz.

Ve içimde yanıyor ateşin;
Nerdesin?
İliklerimde daimi acı,
Diyorum ‘bitmesin’.
Yaralar bağlasa da gönlüm,
Ab-ı hayat sende
Bunu gözlerinde gördüm.

Nidalarım duyulmazsa bir gün;
Bil ki ben öldüm.