YUSUF AKYÜZ

Sanma ki kâm alırım yaşadığım hayattan
Çölde susuz misali yoluna bakıyorum

Yüreğin mabedinde ettiğim dualardan
Hamaylılar edinip kalbime takıyorum

Çırpınarak düşse de gözlerinden nazarım
Zannetme özlemekten yorulup bıkıyorum

Söküp atsan da bir bir acımasız, bigâne
Çaresizlik çölüne umutlar ekiyorum

Koşuyorum çârem bu, ufuğum budur diye
Heyhât her seferimde çıkmaza çıkıyorum

Karakışlar içinde düşlediğim goncanın
Kem gözler bakar diye külünü yakıyorum

Bir yılkı atı gibi örselenmiş, itilmiş
Kor’da kar misaliyim; eriyip akıyorum

Garip bir mevtâ gibi gönül musallasında
Terk ettiğinden beri ruhuma okuyorum

Mahkûm edip gönlünde infaz diledin diye
Zülfünü dâr edinip ipimi çekiyorum.