FATMA ZEHRA AKYİĞİT

Mum gibidir kadın bazen. Bir gözyaşı damlası gibi hüzünlüdür başı. Tevhid hareli bir laledir mütebessim yüzü. Alev alır aşk, o, efkârını Hakk’a doğru üfledikçe. Zarif yüreği yüklendikçe yükünü sevdiklerinin, eğilir. Boğazında düğümlenen bir yaşı vardır hep, içinde kalır. Elini kolunu bağlar, aşkın; hem Hakk’a bakan hem halka bakan yakışı. Gözlerinizin önünde eriyip gider mum gibi kadın. Son damlasına kadar ferinin, yanmaya razıdır sizin için. Ve fakat siz onun kıymetini söndüğünde anlarsınız. Karanlık, ölüm gibi soğuk gelir insana; onun bitmişliğine mi yoksa kendi hâlinize mi ağlarsınız?