SENA ÖZTÜRK (Bişnev Dergi 2. Sayı Sonbahar 2021)

Hani bir sıkıntıya dûçar olurum ya,

Âh diyesim gelir, belki şikâyet ederim.

Akıl edemez olurum ya, güvenmeyi!

Ama hissettirirsin, nakşettirirsin birden yüreğime.

Güvendesin.

Buradayım,

Hep!

Buradayım dersin.

İşte…

İşte tam o anda,

Lâ demek isterim, Lâ…

Öyle bir lâ yükselir ki içimden,

Kırgın yüreğime, güvenmeyişime,

Dayanmayışıma…

Hepsine ama hepsine!

Lâ diyerek affet demek isterim,

Mahcup, pişman…

Annesinden dayak yemiş ama

İlle de annesinin eteklerine yapışmış bir çocuk gibi!

Lâ demek isterim hep! Lâ…

Affedemeyişime, affettiğimi sandığım ama

Affetmediğim her şeye! Lâ…

Düşmelerim, sürçmelerim, tökezlemelerim,

Yol alamayışım, nazlanışım, sızlanışım…

Hepsine ama hepsine!

Öyle içten, öyle yakarırcasına…

Lâ…

Lâ demek isterim hep! Lâ…

Öyle bir lâ ki!

Yüreğime düşen,

Bütün yokların içinde,

Tek ve Bir olan O!

O öyle Var ki!

Yakınım, Yakınımsın, Yakınsın!

Der gibi…

O Var olduğu için!

Hep Olduğu,

Olacağı için!

İşte bu yüzden!

Her şeye, tüm her şeye!

Lâ demek isterim hep! Lâ.