AYŞENUR ÖZDEN (Bişnev Dergi 2. Sayı Sonbahar 2021)

Keşke şu kalemi elime aldığım anda bana varan dünya seslerini size aktarabilsem bir yandan. Ben düşünürken seyyar bir kavuncu sokakta bağırmakta, öte tarafta kısık sesli zevkli bir tını, martı sesleri ve gök mavi… Durmak ne güzel, soluklanmak ne güzel şu dünya telaşında, bir de hatırlamak geçiciliği. Ben yokken de demircinin çekici bağırmakta, ben yokken de çiçekler açmakta ve oyalanmakta rüzgar bir başka saçta. Herkes kendi telaşındayken; devirmekte yine rüzgar, alengirli binaların balkonlarından çiçekleri. Bir siren sesi, ambulans mı yoksa? Gittikçe yakınlaşmakta. Bir cenaze töreninde açtım gözlerimi. Ne çok konuşmuşum bu kalabalıkta. Sesim çıktı mı acaba? Yanımda oturana bakıyorum; tanıdık bir yüz, bana bakmıyor, duymuyor söylediklerimi, neyse ki. Ne çok konuşmuştum oysa, saat de epey geçmiş gibi, bileğimde tik tak sesleri…

Hatırlıyorum, her şey buraya geldiğim ilk andaki gibi, herkes aynı yerinde, konuşmalar, konular, bıraktığım gibi. Ben yokken de varken de olduğu gibi. Nerede okudum hatırlamıyorum ama tam şu anda bir yankı doldurmakta beynimi,

“Dünya, bensiz de dünyaydı; darılmadım.”