AYŞENUR ÖZDEN (Bişnev Dergi 3. Sayı Kış 2022)

Kış günü bir kar tanesinin süzülüşünde rastlarız kendi hayat yolumuza. Bize, bizi hatırlatan duygulara hasretken kimi zaman, bir kar tanesinin narince yere düşüşünde görürüz kendimizi. Kimine göre kavuşmaktır yolculuk, kimine göre incinmek. Yol çünkü bu. Bazen özlemek bazen gurbet ve bazen bir arayıştır yolcuya.

İçim epey karmaşık, türlü türlüyüm. Bir hasret türküsünde andım hatıraları. Zihnimin tanıdığı, çocukluğumu geçirdiğim fakat kalbime artık uğramayan bu yerde hatırlayacak mıydım bir zaman duyduğum aitlik hissini? Yol uzun, yolcu düşünceli… Bunca zaman bir hissizlik çıkmazına sıkışmış gibi. Kendime epeyce kızgındım beni terk eden duygular yüzünden, suçlusu hiçbir şey yapmazken de bendim çünkü. İnsanı insan yapan günün sonunda duyguları değil miydi? Nerede beni ben yapan hislerim? Mutluluğum, öfkem, sevincim… Bir zaman değer verdiğim eşyalarımın bile kıymeti yok gözümde.

Tık tık. Bekle. Bir daha. Tık tıık… İçimdeki ses ne zamandır susmuş gibi. Hiçbir yoklamaya cevap vermiyor. Oturduğum betona sabitlenmişim de depremler yerinden oynatamıyor artık beni. Heyecanımı istiyorum, olur ya diye açık bıraktığım umut kapısını… Mutluluk değil belki ama hissetmek, gayretim nihayete ersin istiyorum artık. Mütemadiyen korkmak değil belki evet, fakat bu çelişkiyi dindirmek dileğindeyim. Gözlerim dolu dolu, ruhum bir umuda gebe, ve ben, yaşamak istiyorum.