NUH PORTAKAL

Anlatmak derler tek isteğin
Anlaşılmaktır oysa tek derdin

Yalnızlık şarapnel saplanır ciğerlerine
Bir nefeslik ömür mahkumuz bu gurbete

Vazgeçtiğinde yüzünü göğe dön evim orada
Yıldızlar da söner yorulunca
Hani hep zaman derler zaman çaredir
Yalan, o ışıklar ölü yıldızların hayaletidir

Anlaşılmıyorsan kendini anla dersin her gece
Oysa bu yaşam basit bir bilmece
Sev – kaybet, değer ver – ötelen, bekle – özle

Büyük başlar her şey, evren buna dahil
Önemini kaybeder ayrıntılar, anlar dahil
Bu alem genişledikçe daralırsın, yüreğin dahil
Çiçek masalları mutlu bitmez, papatyaların ki dahil

Her son dediğinde yeni bir başlangıç yaratırsın
Beni yalnız bırakın iyi dilekleriniz size kalsın

Yüzümü göğe döndüm umutlarım sönmüş
Bu dizeler dünden, gözlerim körmüş
Anladım…
Dün gece kalemim ölmüş.