NUH PORTAKAL

Gözlerimi oysalardı keşke de
Yüreğimi yormasalardı anne

Suyuma zehir katmadılar da
Her yudum kaldı boğazımda

Kanatlarımı kırdılar uçmamı istemediler
Yıldızları gösterdim kara perdeler çektiler

Dün gece içimdeki çocuğu öldürdüler
Sadece bir tutam umuttu cebindekiler
Son sözü…
Bilemezler ki, hiç dinlemediler

Yaş otuz iki ama bin yaşında ruhum
Şimdi ile geçmişin kavşağında yolum
Oysa daha yarısı bile değildi yolum
Dünüm, bugünüm, geleceğim… uçurum

Bitti şiirim, sesim, umudum, yolum
Benim güçsüzlüğüm bu, herkes masum