NUH PORTAKAL

O çocuktu her gece durmadan haykıran
Gizi yüreğindeydi kimdi kalbini kıran
Yarısına gelemeden yolun tükendiğini anlayan
Yarısına gelemeden yolun içi bomboş kalan

O pencerede kaldı artık çocukluğum
Ölümle bile geçmez bu yorgunluğum

Yağmalanmış cümlelerden yazıyorum vedamı
Demlenmiş hüzünlerle doldurdum azığımı

Söylenmemiş şiirler taşıyorum cebimde
Söylenenler dokunmadı hiçbir yüreğe

Adım bir soluk bir hece
Ah, yaşadıklarım fazla bu ömre
Çok yorgunum…
Bir güz daha bekle anne

Söz anne kilitli sandıklara koydum
Sessiz, yorgun ve durgun artık solum

Bitti şiirim, sesim, umudum, yolum
Herkes masum, ben kendimi yordum

O gece öldürdüler diyorum
Kalemim, içimdeki kuş, çocukluğum
Ölü kalemimin ayak izleriydi bunlar
Son bölüm, son ölüm, bir dönüm
Perdeleri yaktım açıldı yolum
Şiirle kalın ben yokum.