FATİJONA BAJRAJ

Seni uzaktan sevmek de güzel
Güneşi sever gibi…
Dokunmadan..
Ama hissederek ruhunun derinliklerinde dokunuşunu…
Bakamadan..
Ama bir manası olduğunu sezerek bakmanın
Koklamadan..
Ama ardında bıraktığın kokunda kaybolarak…
Bir kahkahanın sesinde bilmem kaç kere boğuldum.
Gamzende kaç kere kendimi gömdüm
Gülüşlerinde kaç kere kendimi yitirdim
Gelişlerine kaç kere ölüp ölüp dirildim…
Kaderde uzaktan sevmek varmış seni
Ya hiç olmasaydı?

Varmış işte!..
İyi ki de var ama.
Çünkü uzaktan sevmek de güzel seni
Hani bir köprü görürsün
Ve karşıya geçmek istersin
Ama o köprü sana hiç yaramaz
Çıkmak istersin ancak yıkılıverir bir anda
Ve sen onu görebilmek adına
Uzakta kalmayı tercih edersin
Varsın kavuşmayalım ama o hep var olsun dersin
Çünkü onun varlığı senin varlığın olmuştur artık
Çünkü yok ise sen de yoksun
Çünkü sebebi olmuştur artık yaşamanın
Toprağın yağmura muhtaç olduğu gibi sen de ona muhtaç olmuşsundur
Ve…
Yağmur olup üstüne yağmasa bile…
Artık O,
Uzak aşkın en yakın hali olmuştur…