NUH PORTAKAL
Ben çok şiir biriktirdim
Her telden dizeler cebimde
En çok seni anlattıklarımı sevdim
Bir vakit bana şiir adam demiştin
Hayır efendim beni senden bilirlerdi
Uzak kelimesi bizim sırrımızdı
Başlarken ve biterken
Uzak, bir yanlış; uzay
Tam da o evet, uzaya bakardık
Uzaktı çünkü
Bilmem kaç milyon ışık yılı uzakta
O galaksideki bir gezegen
Aynı atomları taşıyoruz derdik
Şimdi mi
Evet bilmem kaç km uzakta
Dört duvar, tavana ve tabana ayıp
Altı diyelim
Altı duvar ortasında aynı atomlar
Bir kelime ekleyelim; atom bombası
Bir şehir hatta iki şehir kül
1945 yanılmıyorsam
İki sıfır iki iki de iki yürek duman
Savrulup gidiyorlar
Atom bombası evet
Saniyede kül olurduk da
Bu kadar aitken
Böylesine uzak
Sılada hasret, gurbette keder
Yazda ayaz, gündüzde gece
Suda zehir, uykuda kabus çekmezdik
Duydunuz mu
Uzayın en uzak noktasında
Bir atom bombası patlamış
Duymadınız öyleyse
Özlüyorum
Altı artı altı
Duvarları aşamamış
