Kalbimin paramparça olduğunu hissettiğim o kara günde, içimi bir hüzün kapladı. Sessiz hıçkırıklarla göz pınarlarımdan inci inci yaş aktı.

Bir küçük umut arar ya insan, çaresiz… Sadece pencereyi açtığındaki gülümsemeni görebilir miyim? Gülümseyişinde hissettiğim sıcaklığı, gözyaşlarımla da hissedebilir miyim? Sessizlik kaplar her yeri, hayallere dalarsın saatlerce…

Sanki kalbime bir dikilitaş saplandı, nefes alamadığımı hissettim, boğazım düğümlendi. Ağlarken kıpkırmızı mürekkep dökülüverdi kağıda sonra harfler kelimeleri, kelimeler cümleleri, cümleler mısraları oluşturdu ve şiir oldu. Yüreğime sızı oldu… Adınının baş harfleriyle akrostiş oldu sel oldu taştı mısralara, ince ince işlendi dizelere… Sonunu düşünmeden o beyaz kağıdın üzerine düşen gözyaşlarımı biriktirdim. Bir umut; kaybolmaması, hep benimle kalması için…

Balkondan yüzüme soğuk ve hüzün esiyor…

Rüzgarın toz kaldırdığı sokaklarda savrulan ağaç dallarından dökülen yaprakları süpüren adam gibi sen de benim kırılan kalbimi süpürüp birleştirir misin?

Söyle çok şey mi istiyorum ?