FATMA ZEHRA AKYİĞİT

Aslında hep açıktı penceresi neşenin de

İnsan hüznüne kapıldı esen meltemin.

Aslında hep hazırdı gözler görmeye de

Güneşimiz batınca renkler kapandı.

Aslında hep zamanıydı yaşamanın da

Yaşantıları beşer yanımızda nefsimizin-

türlü düşüşleri

Ruhumuzu ölüme meyyal bıraktı.

Aslında cennet her yerdeydi de

Cemâli’ni dilediyse de kalbimiz

Cehennem tam aczimize değdi.

Aslında doğruyduk söylediklerimizde

Desem de belki kimisi bahaneydi.

Yalana ne hâcet, gafil değil de ne idik?

Aslında sormak geliyor içimizden

Ne olacağız değil,

Ömrümüzden geçenlerin aslı neydi?

Aslında biliyorduk adımızın dahi

Emanet oluşunu bildiğimiz gibi

“Kul” olmaya geldiğimizi

Mütemadiyen

O’na gittiğimizi…

Şimdi

Hangi menzilindeyiz nefesimizin?

Belli, ilk değil.

Vallahi

Son olmadığına da yok garantimiz.

Aziz dost!

O’na emanetiz.

Vallahi O

Sığınılacak en Güzel tek Güzel’dir.

O’nun yolları açan vesileleri de

Öylesine güzeldir ki…

Vallahi

Ayan beyan her şey, O birdir

Hak ehli iyi bilir,

Sen de niyetlen,

Şeyler silinir birer birer sineden

Her şey O!

O’ndan gelir, gönül hoşluğuyla razı ol

Tebessüm et, neşelen,

İsyancasını, ümitsizcesini değil

O’na vardıran hüznü sev…