SENANUR DENİZ

Kalbimde nedensiz sürur, acısıydı sessizliğin. 

Sessiz sedasız yol almış, gider gibi enkaz, 

Hak olan Sen’din aslında, teklik bağında ikaz!

Her zerresi bir, ne kadar ayrı olsa da; 

Sen’den bir ruh, özünden bir usul yöneliyor bana.

Ey yar, kaç bucaktın kimsesiz! 

Naaşım teneşirde nefessiz,

Gelenler var kara geceden ıssız, 

Nur oldun sızısından bir körpe!

Ya Rab! Duyamadım, hissedemedim ki,

Yollarını kapatmış iblis.

Hakikati neydi beşerin? 

Varlığın şükürdü ebedin

Bir kıvılcım ister âlemin

Yanar sonra mümteni’ belki mümkinin.

Neydi bu hakikatin, ezelin? 

Âlem dile gelse kapanır gözlerim. 

Kuşlar seni zikretse, kilitlenir bedenim.

Kendim kendime gelsem, dile gelmez yüreğim.

Bildir beni ya Rab, neydi hikmetin? 

Günahlar yoldaş, nefsim pirdaş, aman vermiyor neferim; 

Var mıydım gerçekte, yer edinsin âfâkim.

Kim bunlar peki, şuursuz kuşatmış bendimi,

Yazmıyor ellerim, haykırmıyor dilim. 

Acı veren neydi, kurşuna bulayan sebepsiz?

El vermiyor, dile gelmiyor, sessiz hep kâinat; 

Var olan beşeriyetin adıydı, “kâinat”!

Açılan saçılan mücevher miydi bu heyhât! 

Deniz dibine gizlenmiş yıldız mıydı bu zât!

Kime açılıyordu, hangi boşluğa dalıyordu;

Hangi yıldızdı, hangi gezegendi bu hakikât?

Nefsine düşkün, aklı olmayan insan mıydı?

Ya Rab, idrakim sükût, ister bir isticâb!

Bendim o, göremedim, saptım her firak.

Merhametin evvel, Rahman’sın her an;

Şükürler, hamdler, senalar, yeter mi bir an!  

Mağfiret Sen’de, hakikat Sen’de, kusur bende el an;

Acının bereketi yüceltir yüreğimi şu an!

Annenin evlat hasreti sarar bendimi

Biliyorum ulaşıyor feryadım, buluyor Sen’i

Her şey sır ama burası manalar âlemi!