AYŞENUR ÖZDEN

Önerilen şarkı: Marek Iwaszkiewicz- Stranger

Ve bir akşam.
Eldivenlere rağmen üşüyordu eller ve onlar yüzünden de sığmıyordu ceplere. Yine biri için diğerinden vazgeçmeliydi insan. Sesi güzel olmayan bir şehirde, düşüncelere daldı yolcu. Hiçbir şehir huzur vermiyordu artık bu yolcuya. Hiçbir yere ait değilmiş gibi. Hiç… Dilsiz ve sağırdı artık, her şeye yabancı. Susmak ve duymamak… Düşünceleri ağır, kahrı kendine, belki şu ağaca bile büyük. Dünyaydı derdiyle dertlenen, gök onu teselli eden. Bu kış, nefes aldıkça ağzından çıkan grilikti onunla dertleşen, onunla üşüyen şu donmak üzere olan kediydi muhtelemen. Yolcunun hali hal değil, elinin kalkmayışı hastalıktan değil. İçine sığmayan bir şeyler vardı, sesini duymayan çokları. Tutamayacağını bildiği ama içinde yer etmiş, verilmemiş sözleri vardı. Yaşamayı bırakmış, yürüdüğü yolda bir dileği vardı yaratandan. Parmakları dahi anlıyordu onun çöküşünü, belliydi titreyişinden. Ve bir akşam, Allah’tı yine onu sarıp sarmalayan. Bir umuttu gözlerde aradığı, yıllardır süren bu bekleyiş bitti, yaşa artık dilediğin gibi diyen bir sesti. Azimliydi yolcu, yaşamayı bırakmış ama payına düşeni hakkıyla yerine getiren biriydi çoğu zaman. Perdeleri üstüne üstüne çekilmiş, nesnelere sıkışmış, dünyadan uzaklaştırılmıştı yolcu. Ne çok karanlık reva görülmüştü yüzüne. Bir memleketin affı gerekti, bir diyarın hakkı teslim etmesi gerekti acıların dinmesi için. Dilsiz ve sağırdı ama bekleyişi son bulunca yaşardı yine insan. Affetmek büyüklüğünü teslim etmek için yanıp tutuşan bir kalbi vardı ama anlamıyordu susmak bilmeyen hırıltılı nefesler. İçine içine bağırdı yolcu, dilsizdi. Ve göremedi vicdanıyla bakmayı bilmeyenler.